“Maak elke dag een mooie herinnering, voor jezelf en voor anderen”.
Het zal misschien niet altijd lukken, maar het is een goed streven waar ik mij aan probeer te houden.

Als ik iets geleerd heb de afgelopen twee jaar, dan is het dat tijd een kostbaar bezit is. Je kunt het niet terugdraaien of stilzetten en niemand weet hoeveel tijd hem of haar gegeven is. Het enige dat je kunt doen is de tijd die je hebt zo goed en zo prettig mogelijk te benutten en daar, hoe tegenstrijdig het ook klinkt, alle tijd voor te nemen.

Volgende maand zou je 55 zijn geworden, maar twee jaar geleden werd je plotseling uit ons midden weggehaald. Op een moment in je leven dat je volop bezig was met dingen die je leuk vond of die je als een spannende uitdaging zag. Opeens lag het allemaal stil. Voor jou hield te tijd op te bestaan en voor ons ging ie verder.

Mijn liefde voor jou is er niet minder om geworden, misschien waardeer ik je nog wel meer dat voorheen, maar het heeft een andere vorm gekregen. Ik zal je altijd blijven missen en tegelijk is er een nieuwe liefde in mijn leven gekomen. Iemand waarbij ik mij veilig en op mijn gemak voel, die mij het gevoel geeft dat ik leef en die mij blij maakt en die me geholpen heeft om de brokstukken van mijn hart te repareren. Ik kijk liefdevol en met fijne herinneringen terug naar wat er was, ik heb losgelaten wat er misschien had kunnen zijn en omarm al het mooie dat op mijn pad is gekomen. Ik tel mijn zegeningen en kan oprecht zeggen dat ik gelukkig ben.

Ik heb bewondering en ben enorm trots op hoe onze kinderen zich hebben herpakt en het leven tegemoet treden. Natuurlijk zie ik de momenten dat ze graag nog even met je zouden willen praten, voor advies, gewoon een babbeltje of een knuffel. Elk missen we je op onze eigen manier, maar elke dag nemen we allemaal een stap vooruit.

Totdat ook voor ons de tijd stopt, hoop ik dat we allemaal nog veel stappen mogen zetten, liefst met tussendoor een vrolijk huppeltje.