Waar ik vannacht over droomde zou morgen zomaar realiteit kunnen worden…

“Heb je zin in een gebakje?”
“Ja lekker, dat lust ik wel.”
“Eentje met slagroom?”
“Dat lijkt me heerlijk.”

Het is een gedeelte van een gesprek tussen een man en een vrouw op een terrasje die koffie bestellen. Beide zijn ze bijna vijftig. Twee, elk in hun eigen recht, mooie mensen die elkaar gevonden lijken te hebben. Het is net of ze elkaar al best goed kennen, maar toch ook een beetje onwennig.

Allebei hebben ze grote kinderen en een verleden waarin ze veel hebben meegemaakt. Perioden van intens geluk en van diep verdriet. Beide dragen ze een zakje met emotionele bagage bij zich. Aan hun gezichten kun je het zien, getekend door de jaren die ze achter de rug hebben. Levenservaring die zichtbaar is in hier en daar een rimpeltje en een grijze haar, maar met ogen die stralen omdat ze genieten van elkaars aanwezigheid na een periode van eenzaamheid. Een geweldige schoonheid die iedereen kan zien die ook groot geluk en intens verdriet heeft gekend.

Hij lacht als hij haar hand pakt en zij lacht terug. Een beetje onwennig. Een beetje verlegen. Na iets meer dan een week met een lange reeks berichten via WhatsApp en een aantal hele gezellige telefoongesprekjes is het hun eerste echte date.

Dit verhaal heeft nog geen einde, omdat het einde nu nog in de toekomst ligt. Voor dit moment is het alleen een prachtig stel van middelbare leeftijd op een terrasje, ergens in een mooie provinciehoofdstad in het noorden van het land, genietend van de zon en elkaars aanwezigheid. Onder het genot van een kopje koffie en een gebakje beginnen ze een leuk gesprek.

Mijn nieuwsgierigheid wordt geprikkeld door dit stel. Ik ben heel erg benieuwd hoe het tussen die twee gaat aflopen. Misschien wordt mijn bovenmatige interesse in dit tweetal wel getriggerd omdat ik de ene helft ervan ben…

Op speciaal verzoek gaat het verhaal een klein stukje verder…