Hoewel ik geen “schrijver” ben is het voor mij een prettige manier om mezelf te uiten. Vocaal vind ik mijzelf niet zo heel sterk. Het is niet dat ik niet graag praat, ik lul de hele dag wel door. Maar heel ad-rem in een gesprek reageren is niet mijn sterke kant en dat is een van de redenen dat ik mijn werk graag op de achtergrond doe. Ik treed alleen op de voorgrond als het nodig is. Een andere reden is dat ik het leuk vind om dingen voor te bereiden, vorm te geven en werkend te krijgen. Als ik daardoor iemand kan oppoetsen, dan laat die maar lekker “shinen”. Vind ik mooi.

Ik ben iemand die zich makkelijk uit in chats, tweets of persoonlijke geschreven berichtjes. In persoonlijke berichtjes kan ik precies neerzetten hoe ik het bedoel en de tijd nemen om het goed de formuleren, al druk ik soms wel net iets de snel op verzenden. Ik vind het leuk om mensen te prikkelen om na te denken of te reageren. Ik probeer om dat nooit negatief te doen, maar kan wel heel direct zijn. “There’s a fine line between being blunt and being rude”.

Heel soms heb ik de behoefte om iets met de wereld te delen. Misschien is er maar één iemand die het ziet, misschien ook wel helemaal niemand. Dat doet er niet toe. Ik ben het kwijt, het staat er en iedereen kan het lezen.  Soms is daarvoor een Tweet te kort.

Ik begin dit blog vandaag omdat ik opeens de behoefte heb om dingen van me af te schrijven en dingen wil delen. Daarmee begin ik ergens later vandaag, of morgen.

Daarom dus toch een blog.

Misschien lees ik over 20 jaar honderdduizenden berichtjes terug. Misschien staat de site volgende week al weer op zwart. Ik weet het niet. We gaan het zien.